Chcesz wychować samodzielnego człowieka. A jednak wciąż pamiętasz za niego.
„Spakowałeś plecak?” „Strój na WF?” „Jutro masz sprawdzian.” „Nie zapomnij oddać zgody.” „Posprzątaj po sobie.”
I może nawet wiesz już, że nie chcesz tak robić. Może nieraz obiecywałaś sobie: „Nie będę mu przypominać. Jest wystarczająco duży.”
A potem widzisz plecak stojący w przedpokoju. Wiesz, że jutro WF. Widzisz kartkę, którą miał oddać trzy dni temu. I zanim zdążysz pomyśleć:
„Pamiętaj, żeby…” Automatycznie. Dlaczego? Przecież chcesz, żeby nauczył się pamiętać sam.
I właśnie tutaj warto przestać na chwilę patrzeć na dziecko.
I spojrzeć na siebie.
Dlaczego? Przecież chcesz, żeby nauczył się pamiętać sam. I właśnie tutaj warto przestać na chwilę patrzeć na dziecko.
I spojrzeć na siebie. Bo bardzo często nie przypominamy dlatego, że dziecko potrzebuje przypomnienia. Przypominamy dlatego, że nam trudno wytrzymać to, co może się wydarzyć, jeśli nie przypomnimy.
I tu zaczyna się nasze ZROZUM.
🌿 1. Przypominanie natychmiast zmniejsza napięcie.
Wyobraź sobie. Wiesz, że dziecko jutro ma sprawdzian. Jest 19.00. Siedzi w pokoju. Nie widziałaś, żeby się uczyło. I pojawia się myśl:
„On chyba zapomniał.”
Za nią następna:
„Dostanie jedynkę.”
A potem:
„Przecież wystarczy, że mu przypomnę.”
Więc wołasz:
„Pamiętasz, że jutro masz sprawdzian?!”
I… ulga. Powiedziałaś. Zrobiłaś coś. Spróbowałaś zapobiec temu, co przewidziałaś. Tylko zauważ:
Czyje napięcie właśnie zmniejszyło to przypomnienie?
Dziecka? Czy Twoje?
Bo czasem nasze:
„Pamiętaj…”
jest nie tylko pomocą dla dziecka. Jest również sposobem dorosłego na poradzenie sobie z własnym:
„A co będzie, jeśli…?”
🌿 2. Konsekwencja dziecka potrafi boleć rodzica
Łatwo powiedzieć:
„Niech poniesie konsekwencje.”
Znacznie trudniej patrzeć, jak naprawdę je ponosi. Zapomniał stroju. Nie przygotował się. Nie oddał czegoś na czas. Dostał uwagę. Jest mu przykro. Wstydzi się. Wraca zły. I wtedy uruchamia się w nas coś bardzo ludzkiego:
„Mogłam temu zapobiec.”
Bo przecież wiedziałaś. Mogłaś przypomnieć. Mogłaś sprawdzić. Mogłaś dopilnować. I właśnie dlatego oddawanie odpowiedzialności dziecku nie polega wyłącznie na tym, że ono nauczy się ponosić konsekwencje swoich decyzji. Czasem oznacza również, że rodzic nauczy się nie ratować dziecka przed każdą konsekwencją, którą jest w stanie przewidzieć.
I to bywa znacznie trudniejsze, niż brzmi.
🌿 3. Pomoc daje nam poczucie, że jesteśmy dobrym rodzicem.
Wielu z nas dorastało z przekazem, że dobry rodzic:
pilnuje.
dopilnowuje.
sprawdza.
pamięta.
Bo jeśli dziecko przyjdzie nieprzygotowane, ktoś może zapytać:
„A mama nie dopilnowała?”
I nagle zapomniany strój dziecka przestaje być tylko zapomnianym strojem. Może zacząć brzmieć jak informacja o nas:
„Nie dopilnowałam.”
„Powinnam była pamiętać.”
„Co ze mnie za matka?”
I wtedy bardzo łatwo pomylić dwie rzeczy:
odpowiedzialność ZA dziecko
z odpowiedzialnością dziecka ZA jego sprawy. To nie jest to samo.
🌿 4. Czasem naprawdę szybciej jest zrobić samemu.
Dziecko wiąże but. Wolno. Źle. Rozwiązało się. Próbuje jeszcze raz. A Wy mieliście wyjść trzy minuty temu.
„Daj.”
Pyk. Gotowe. I to działa. Dzisiaj. Tylko, że samodzielność jest niewygodna. Jest wolniejsza. Nieidealna. Pełna prób. Błędów. Zapominania.
I rzeczy zrobionych zupełnie inaczej, niż zrobilibyśmy je sami.
Dorosły potrafi zrobić za dziecko prawie wszystko szybciej.
Tylko szybkość dorosłego nie jest tym samym co rozwój dziecka. Bo, żeby nauczyć się wiązać buty, trzeba… wiązać buty. Żeby nauczyć się pamiętać, trzeba czasem… zapomnieć. Żeby nauczyć się planować, trzeba mieć coś, czego dorosły nie zaplanował wcześniej za nas.
🌿 5. I jest jeszcze coś: kontrola daje poczucie bezpieczeństwa.
Kiedy sprawdzam — wiem. Kiedy pytam — wiem. Kiedy przypominam — zwiększam szansę, że zostanie zrobione. Kiedy robię sama — mam pewność. Oddanie odpowiedzialności oznacza natomiast coś bardzo niewygodnego:
nie wiem, co dziecko z nią zrobi.
Może pamiętać. Może zapomnieć. Może zrobić inaczej. Może zrobić później. Może nawet zrobić coś, czego ja bym nie wybrała. I właśnie dlatego oddawanie dziecku odpowiedzialności nie jest tylko nauką dziecka.
Jest również pracą dorosłego z własną potrzebą kontroli.
I teraz spójrz jeszcze raz na swoje „PAMIĘTAJ…”
Nie po to, żeby od jutra zakazać sobie tego słowa. Nie o to chodzi. Zatrzymaj się przy nim z ciekawością. Kiedy następnym razem będziesz chciała powiedzieć:
„Pamiętaj, żeby…”
spróbuj najpierw zapytać siebie:
Co właśnie próbuję ochronić?
Dziecko przed konsekwencją? Siebie przed jego rozczarowaniem? Swój spokój? Poczucie, że jestem dobrym rodzicem? Potrzebę kontroli?
A może po prostu działam automatycznie, bo tak było zawsze? Nie musisz jeszcze znać odpowiedzi.
Najpierw ją ZAUWAŻ.
A potem spróbuj ZROZUMIEĆ. 🌿
Bo kiedy zaczynasz rozumieć, dlaczego robisz to, co robisz, pojawia się przestrzeń pomiędzy bodźcem a reakcją. I właśnie tam zaczyna się możliwość wyboru.
A co, jeśli możesz inaczej? 🌿
Nie chodzi o to, żeby zostawić dziecko samo ze wszystkim. Nie chodzi również o to, żeby któregoś ranka ogłosić:
„Od dzisiaj niczego Ci nie przypominam. Radź sobie!” 😂
Między kontrolowaniem wszystkiego a pozostawieniem dziecka samemu sobie jest ogromna przestrzeń.
Przestrzeń wspierania bez przejmowania.
I do niej będziemy jeszcze wracać. Bo przed nami pozostają kolejne pytania:
Co naprawdę należy do mnie, a co do mojego dziecka?
Jak oddawać odpowiedzialność, nie odbierając wsparcia?
Jak połączyć przywileje z zadaniami?
I wreszcie:
co zrobić, kiedy już ZAUWAŻĘ i ZROZUMIEM swój automatyczny odruch?
Ale nie dzisiaj.
Bo narzędzie jest czwartym przystankiem, a nie pierwszym odruchem. 🛠️
Dzisiaj zatrzymujemy się na drugim:
ZROZUM. 🌿
A kiedy następnym razem usłyszysz własne:
„ILE RAZY MAM CI JESZCZE PRZYPOMINAĆ?!”
może zanim zapytasz dziecko… zapytasz siebie:
„Dlaczego tak trudno MI przestać przypominać?”
I TO pytanie może zmienić znacznie więcej niż kolejne:
„Pamiętaj, żeby…” ❤️
Dodaj komentarz
Komentarze