Już tuż, tuż początek Roku Szkolnego...
Wiesz, że Twoje dziecko potrafi zrobić sobie śniadanie. Wiesz, że może samodzielnie spakować plecak. Wiesz, że świat się nie zawali, jeśli raz zapomni stroju na WF. Wiesz nawet, że powinno coraz częściej doświadczać konsekwencji własnych decyzji.
A mimo to robisz. Przypominasz. Sprawdzasz. Pakujesz. Pilnujesz.
„Masz strój na WF?”
„Spakowałeś plecak?”
„Pamiętasz, że jutro masz trening?”
„Zjadłeś śniadanie?”
I czasem sama jesteś tym zmęczona.
„Dlaczego JA muszę o wszystkim pamiętać?”
Tylko czy naprawdę musisz? I dlaczego, nawet kiedy wiesz, że Twoje dziecko mogłoby już zrobić coś samo, tak trudno Ci przestać robić to za nie? Bo być może wcale nie chodzi o śniadanie.
Czasem wyręczanie jest językiem miłości
Znam historię mamy, która przez wiele lat przygotowywała swoim córkom śniadania. Wstawała bardzo wcześnie do pracy, a mimo to każdego ranka czekało na nie przygotowane jedzenie.
Nie była mamą, która często mówiła:
„Kocham Cię, córciu.”
Ona tę miłość robiła. Śniadaniem. Troską. Dbaniem. Pamiętaniem. Tak mówiła swoim córkom:
„Jesteś dla mnie ważna. Kocham Cię.”
Mijają lata. Córka sama zostaje mamą. I nawet nie zauważa, kiedy zaczyna mówić tym samym językiem.
Kocham, więc dbam. Dbam, więc pamiętam. Dbam, więc robię.
Robię, bo jestem dobrą mamą.
Czy jest w tym coś złego? Nie.
Ale przychodzi moment, kiedy warto się zatrzymać i zapytać:
Co dla mnie oznacza NIE ZROBIĆ tego za moje dziecko?
To pytanie może zaprowadzić Cię znacznie głębiej niż wszystkie poradniki o samodzielności.
Bo być może odpowiesz:
„Boję się, że sobie nie poradzi.”
Albo:
„Sama zrobię szybciej.” „Nie chcę, żeby ponosił niepotrzebne konsekwencje.” „Przecież jestem jego mamą. Od czego jestem?”
A może pojawi się jeszcze trudniejsza odpowiedź:
„Jeżeli już mnie w tym wszystkim nie potrzebuje, to do czego będę mu potrzebna?”
Nie oceniaj swojej odpowiedzi.
Zauważ ją.
Dziecku może być łatwiej uczyć się samodzielności niż rodzicowi ją oddawać.
Oddanie dziecku odpowiedzialności oznacza zgodę na coś, co dla rodzica bywa bardzo niewygodne. Dziecko zrobi inaczej niż Ty. Wolniej. Nie tak dokładnie. Zapomni. Popełni błąd. Poniesie konsekwencje. Być może któregoś dnia usłyszysz nawet:
„Mogłaś mi przypomnieć!”
I wtedy zaczyna się najtrudniejsza część. Trzeba wytrzymać nie tylko błąd dziecka. Czasem trzeba wytrzymać także własną potrzebę ratowania go przed konsekwencjami.
Bo samodzielność nie polega na tym, że dziecko zrobi wszystko idealnie. Samodzielność potrzebuje doświadczenia. Także tego, że zapomniałem. Nie dopilnowałem. Nie przygotowałem. Zrobiłem źle. I następnym razem mogę zrobić inaczej.
„Ale przecież robię to z miłości”
Oczywiście. Dlatego nie chodzi o to, żeby kochać mniej. Chodzi o to, żeby nauczyć się okazywać miłość również poprzez zaufanie.
„Wiem, że potrafisz.” „Spróbuj.” „To należy do Ciebie.” „Jeżeli popełnisz błąd, będę obok.” „Nie zabiorę Ci konsekwencji, ale pomogę Ci przez nie przejść.”
To również jest troska. Tylko inna.
Nie:
„Zrobię za Ciebie, żeby uchronić Cię przed każdym błędem.”
Ale:
„Pozwolę Ci doświadczać, bo wierzę, że sobie poradzisz.”
I właśnie dlatego:
💎 NIE MA ODPOWIEDZIALNOŚCI BEZ SAMODZIELNOŚCI.
Nie możemy oczekiwać od dziecka odpowiedzialności za coś, czego nigdy naprawdę mu nie oddaliśmy.
Czasem reagujemy tak, jak sami zostaliśmy nauczeni.
Rodzicielstwo ma niezwykłą zdolność uruchamiania w nas starych, dobrze znanych sposobów reagowania. Czasami dopiero słysząc własne słowa, orientujemy się: „O matko. Właśnie powiedziałam dokładnie to, co mówiła moja mama.” Albo robimy dla dziecka dokładnie to, co kiedyś robiono dla nas. Nie dlatego, że któregoś dnia świadomie zdecydowaliśmy: „Tak właśnie chcę wychowywać swoje dziecko.”
Po prostu to znamy. I nie potrzebujemy teraz osądzać własnych rodziców ani siebie. Potrzebujemy świadomości.
ZAUWAŻ. „Znowu robię mu śniadanie, chociaż potrafi zrobić je sam.”
ZROZUM. „W moim domu właśnie tak wyglądała troska i miłość.”
ZAAKCEPTUJ. „Nic dziwnego, że ten sposób uruchamia się we mnie automatycznie.”
I dopiero teraz:
ZASTOSUJ. Zadaj sobie pytanie:
Czy DZISIAJ nadal chcę robić to samo?
Nie pytaj: „Czy moja mama robiła dobrze czy źle?”
Zapytaj:
Czego potrzebuje DZISIAJ moje dziecko?
Kartka jest łatwa. Trudniejszy będzie następny poranek.
W dzisiejszym #rodzicielskimczwartku zaprosiłam Cię do przygotowania razem z dzieckiem kartki:
PRZYWILEJE | ZADANIA
Najpierw przywileje. Bo zanim poprosimy dziecko o większą odpowiedzialność, chcemy mu również powiedzieć:
„Widzę, że dorastasz. Jestem gotowa oddać Ci kolejny kawałek samodzielności.”
Dopiero potem zadania. Śniadanie. Plecak. Pokój. Strój na WF. Pies. Pilnowanie zajęć. To, co jest adekwatne do wieku, możliwości i Waszego życia.
Narysowanie kreski na kartce zajmie kilka sekund. Prawdziwa praca zacznie się następnego ranka. Kiedy na końcu języka będziesz miała:
„Pamiętaj o…”
I wtedy:
PRRR.
To jego zadanie. To jego odpowiedzialność. To jego doświadczenie.
Ja jestem obok.
Nie zostawiam dziecka samego. Nie przestaję go wspierać. Nie przestaję być mamą. Przestaję tylko robić za nie to, co ono może już zrobić samo.
Samodzielność dziecka czasem zaczyna się od rodzica.
Za chwilę rozpocznie się kolejny rok szkolny. Być może usiądziecie razem przy stole. Być może po raz pierwszy powstanie Wasza kartka:
PRZYWILEJE | ZADANIA.
Ale zanim zaczniesz zastanawiać się, co powinno znaleźć się po stronie dziecka, mam dla Ciebie jedno zadanie.
Nie dla niego.
Dla Ciebie.
Kiedy następnym razem będziesz chciała przypomnieć, poprawić, spakować, zanieść albo zrobić za dziecko coś, co ono potrafi już zrobić samo, zatrzymaj się na chwilę.
I zapytaj siebie:
💎 Co tak naprawdę sprawia, że tak trudno mi tego NIE ZROBIĆ?
Nie oceniaj odpowiedzi.
Zauważ.
Zrozum.
Zaakceptuj.
Bo być może właśnie tutaj zaczyna się samodzielność Twojego dziecka.
Nie od niego.
Od Ciebie.
A co, jeśli możesz inaczej? ❤️🌿💎
Dodaj komentarz
Komentarze