„Nic się nie stało.”
„W porządku.”
„Nie chcę o tym rozmawiać.”
To jedne z najczęstszych zdań, jakie słyszą rodzice od swoich dzieci. I bardzo często uspokajają się, słysząc takie odpowiedzi.
Tymczasem milczenie nie zawsze oznacza, że problem zniknął. Czasami oznacza, że dziecko przestało wierzyć, że zostanie zrozumiane. Dziecko, które przestaje mówić, nie przestaje czuć.
Nadal przeżywa smutek. Nadal doświadcza lęku. Nadal nosi w sobie złość, wstyd, rozczarowanie czy poczucie odrzucenia.
Różnica polega na tym, że przestaje zapraszać dorosłych do swojego świata. Nie dzieje się to zwykle z dnia na dzień. To proces.
Czasami wystarczy kilka sytuacji, w których dziecko usłyszy:
„Nie przesadzaj.”
„Inni mają gorzej.”
„Nie przejmuj się.”
„Będzie dobrze.”
Choć wypowiadamy te słowa z dobrych intencji, dziecko może usłyszeć coś zupełnie innego:
„To, co czuję, nie jest ważne.”
Dialog nie zaczyna się od idealnych pytań. Dialog zaczyna się od obecności. Od gotowości wysłuchania bez oceniania, naprawiania i dawania natychmiastowych rad.
Dzieci nie potrzebują rodziców, którzy zawsze mają odpowiedź.
Potrzebują rodziców, przy których mogą bezpiecznie zadawać pytania.
Dlatego tak ważne jest, abyśmy nie pytali wyłącznie:
„Dlaczego moje dziecko nie mówi?”
Warto zapytać również:
„Czy stworzyłem przestrzeń, w której moje dziecko czuje się bezpiecznie, aby mówić?”
Bo każde dziecko potrzebuje głosu.
A każdy głos potrzebuje kogoś, kto naprawdę chce go usłyszeć.
Daj dziecku głos, zanim świat je uciszy.
Zatrzymaj się na chwilę.
Nie pytaj dziś swojego dziecka, co zrobiło.
Zapytaj, jak się czuje.
Dodaj komentarz
Komentarze