Aneta przyszła do mnie z przekonaniem, że chce pomóc swoim córkom stać się pewnymi siebie dziewczynkami.
Chciała, aby potrafiły mówić „nie”.
Chciała, aby nie dawały się wykorzystywać.
Chciała, aby miały odwagę wyrażać swoje zdanie.
Problem polegał na tym, że sama nie potrafiła tego robić.
Zgadzała się, choć nie miała na to ochoty.
Brała na siebie więcej, niż mogła unieść.
Pozwalała innym przekraczać swoje granice.
Odkładała własne potrzeby na później.
A dzieci patrzyły.
Bo dzieci nie uczą się głównie z tego, co mówimy.
Dzieci uczą się z tego, jak żyjemy.
Dopiero kiedy Aneta zaczęła stawiać własne granice, zauważyła zmianę również u swoich córek.
To był moment, który przypomniał mi coś bardzo ważnego:
Nie nauczymy dziecka czegoś, czego sami nie praktykujemy.
Granice zaczynają się od rodzica
Stawianie granic to jedna z najważniejszych umiejętności życiowych.
To dzięki niej dziecko uczy się:
• chronić swoje emocje,
• budować zdrowe relacje,
• szanować siebie,
• mówić „tak”, kiedy naprawdę tego chce,
• mówić „nie”, kiedy coś jest niezgodne z jego wartościami lub potrzebami.
Ale ta nauka nie zaczyna się w szkole.
Nie zaczyna się na warsztatach.
Nie zaczyna się w książce.
Zaczyna się w domu.
Dziecko obserwuje bardziej niż słucha
Jeżeli rodzic pozwala innym przekraczać swoje granice, dziecko uznaje to za normalne.
Jeżeli rodzic nie wyraża swoich potrzeb, dziecko uczy się, że potrzeby nie są ważne.
Jeżeli rodzic nie potrafi odmówić, dziecko może mieć trudność z odmową w przyszłości.
Dlatego pierwszym krokiem nie jest uczenie dziecka stawiania granic.
Pierwszym krokiem jest przyjrzenie się własnym granicom.
Jak wspierać dziecko w stawianiu granic?
1. Bądź przykładem
Pokaż dziecku, że granice są czymś naturalnym.
Masz prawo do odpoczynku.
Masz prawo do własnego zdania.
Masz prawo powiedzieć „nie”.
Dziecko obserwuje każdy z tych momentów.
2. Komunikuj się jasno i konsekwentnie
Granice nie muszą być agresywne.
Można je wyrażać spokojnie, z szacunkiem i stanowczością.
Dziecko potrzebuje zobaczyć, że można zadbać o siebie bez ranienia innych.
3. Pomagaj rozpoznawać emocje
Dziecku trudno postawić granicę, jeśli nie rozumie, co czuje.
Rozmawiaj o emocjach.
Pytaj:
„Co teraz czujesz?”
„Co sprawiło, że poczułeś się niekomfortowo?”
„Czego potrzebujesz?”
To właśnie od świadomości emocji zaczyna się umiejętność stawiania granic.
4. Daj dziecku przestrzeń do podejmowania decyzji
Pozwól mu wybierać.
Pozwól doświadczać konsekwencji.
Pozwól mieć własne zdanie.
To buduje poczucie sprawczości i przekonanie, że jego głos ma znaczenie.
5. Rozmawiaj o granicach na co dzień
Nie tylko wtedy, gdy pojawia się problem.
Rozmawiaj o relacjach z rówieśnikami.
O sytuacjach w szkole.
O relacjach z rodzeństwem.
Pokazuj, że granice są czymś, co pomaga budować bezpieczeństwo i wzajemny szacunek.
Na zakończenie
To, jak Ty traktujesz własne granice, staje się dla dziecka lekcją na całe życie.
Jeżeli szanujesz siebie, dziecko uczy się szacunku do siebie.
Jeżeli potrafisz zadbać o swoje potrzeby, dziecko uczy się, że jego potrzeby również są ważne.
Nie chodzi o bycie idealnym rodzicem.
Chodzi o codzienne małe kroki.
Bo czasami największym prezentem, jaki możemy dać dziecku, jest pokazanie mu, że można żyć w zgodzie ze sobą.
❤️ A jak jest u Ciebie?
Czy potrafisz stawiać własne granice?
A może właśnie tego uczysz się razem ze swoim dzieckiem?
Dodaj komentarz
Komentarze