Czy widziałaś swoją mamę odpoczywającą?

Z jakimi reakcjami dorosłych spotykałaś się wtedy, gdy chciałaś zrobić coś wyłącznie dla własnej przyjemności? Czy miałaś przestrzeń na nudę, marzenia, zabawę?

Wiele z nas spotykało się w takich momentach z krytyką i odrzuceniem.

– A lekcje odrobione?
– Pokój posprzątany?
– Zajmij się czymś pożytecznym!

Albo jeszcze mocniej:

– Kiedy wreszcie weźmiesz się do roboty?
– Co z Ciebie wyrośnie?

To tylko kilka przykładów komunikatów, które mogły utwierdzać nas w przekonaniu, że najważniejsza jest produktywność, pracowitość, efektywność i spełnianie oczekiwań innych. Nawet kosztem własnych potrzeb.

A potem dorastamy. Przychodzą wakacje, urlop, kilka wolnych dni. I okazuje się, że nie potrafimy odpoczywać.

Leżymy na plaży i myślimy o obowiązkach.
Jedziemy w góry i odpowiadamy na maile.
Siedzimy z rodziną przy ognisku, a w głowie układamy listę rzeczy do zrobienia po powrocie.

Bo przecież „trzeba być produktywnym”.

A co z Tobą? Co z Twoimi potrzebami? Jak długo możesz dawać, wspierać, pomagać, pracować i troszczyć się o wszystkich wokół, zapominając o sobie? Jak długo odkładasz swoje potrzeby emocjonalne, fizyczne, duchowe, relacyjne czy finansowe na wieczne „kiedyś”?

Postaw siebie na pierwszym miejscu. Tak, właśnie siebie. Być może już teraz czujesz opór. Może pojawia się myśl:

„To egoizm.”

Nie. To odpowiedzialność.

Bo zastanów się przez chwilę:

Jak czują się Twoje dzieci, Twój partner, Twoi bliscy, kiedy spotykają codziennie zmęczoną, przeciążoną i nieszczęśliwą wersję Ciebie? Jaką lekcję otrzymują dzieci, które nigdy nie widzą swojej mamy odpoczywającej?

Dzieci nie uczą się tylko z naszych słów. Uczą się z tego, co widzą.

Jeżeli widzą kobietę, która nieustannie się poświęca, będą wierzyły, że miłość oznacza rezygnację z siebie.

Jeżeli widzą kobietę, która potrafi zadbać o swoje potrzeby, uczą się, że troska o siebie jest czymś naturalnym.

Kiedy dajesz z przestrzeni pełni, obdarowujesz innych. Kiedy dajesz z przestrzeni braku, często zaczynasz oddawać samą siebie.

Oddajesz swój czas.
Oddajesz energię.
Oddajesz spokój.

I jest Cię coraz mniej. Dla siebie i dla innych. Bardzo przyzwyczaiłyśmy się do tego oddawania. Archetyp zmęczonej, poświęcającej się matki nadal zbiera swoje żniwo.

Wpływa na to, jak traktujemy siebie.
Wpływa na to, jak wychowujemy córki.
Wpływa na to, jak patrzymy na inne kobiety.

Dlatego kiedy zaczynasz dbać o siebie, może pojawić się opór.

Poczucie winy.
Wstyd.
Lęk przed oceną.

A każde z tych odczuć prowadzi do historii, którą nosisz w sobie.

Do doświadczeń dziecka, które kiedyś usłyszało:

„Nie przesadzaj.”
„Najpierw obowiązki.”
„Na przyjemności jeszcze przyjdzie czas.”

Dlatego warto wracać do tych doświadczeń. Sprawdzać, jak wpłynęły na nasze życie. Aktualizować obraz świata. A przede wszystkim aktualizować obraz samej siebie.

Bo teraz już możesz.

👉 Możesz zadbać o siebie jak najlepsza mama.

👉 Możesz wsłuchać się w swoje potrzeby, nawet jeśli kiedyś nikt nie słuchał Twoich.

👉 Możesz odpoczywać bez poczucia winy.

👉 Możesz pokazać swoim dzieciom, że człowiek nie musi zasługiwać na odpoczynek.

👉 Możesz wykorzystać te wakacje nie tylko na regenerację ciała, ale również na odzyskanie kontaktu ze sobą.

Bo szczęśliwe dziecko nie potrzebuje idealnej mamy.

Potrzebuje mamy, która pamięta również o sobie.

Jaką lekcję otrzymują dzieci, które nigdy nie widzą swojej mamy odpoczywającej?

Dzieci nie uczą się tylko z naszych słów. Uczą się z tego, co widzą.

Dziecko nie traci, kiedy mama odpoczywa. Dziecko uczy się, że odpoczynek jest czymś naturalnym. 💛

💛 A jak jest u Ciebie?

Czy Twoje dzieci widzą Cię odpoczywającą?

I czy Ty sama potrafisz odpoczywać bez wyrzutów sumienia? 🌿✨